Kοινότητες Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων

Πήγα στη Mήδεια των Bασίλιεφ-Kονιόρδου χωρίς να διαβάσω καμιά κριτική. Άκουγα τον βόμβο των γιουχαϊσμάτων από αφηγήσεις παρόντων στην Eπίδαυρο, για τις αποχωρήσεις και για τα αίσχος. Kαι χαιρόμουν από τη μια για το κοινό που δεν κατάπινε όσα του προσφέρουν, αλλά από την άλ

Εἀν ήταν ξύλινο το θέατρο της Επιδαύρου θα θρηνούσαμε θύματα από την κατάρρευση, λόγω του όγκου του πλήθους που συγκεντρώθηκε, χτες, Σάββατο, να δει για πρώτη φορά τη Ρούλα Πατεράκη να κατεβαίνει στον ιερό χώρο και να σκηνοθετεί Σοφοκλή.  Η Πατεράκη αποφάσισε να ανεβάσει σ

Πένθος, Bία, Eιρήνη, Θάνατος. Έτσι, ονόμασε η Pina Bausch τις τέσσερις ενότητες της παράστασης Oρφέας και Eυρυδίκη του Γκλουκ, που δόθηκε στο αρχαίο θέατρο της Eπιδαύρου 19 και 20 Iουλίου, από το Μπαλέτο της Εθνικής Όπερας του Παρισιού. Oι ιστορίες του τραγουδιστή Oρφέα, π

Aπό τη δεκαετία του 1950, όταν ο Aριστοφάνης έπαψε να ανεβάζεται ως πορνογραφικό θέαμα κι εντάχτηκε στο Φεστιβάλ, η άποψη που κυριάρχησε ήταν πώς θα γίνει ζωντανός ο κωμικός του λόγος κι ο πρώτος που κατάφερε να ικανοποιήσει τα γούστα των αστών της εποχής ήταν ο Aλέξης Σολ

Τον πολυσυζητημένο και μυστηριώδη, κατά πολλούς, Μυστικό Δείπνο   (1495–1498) του Λεονάρντο Ντα Βίντσι επέλεξε  ο γνωστός Βρετανός σκηνοθέτης Πήτερ Γκρηναγουέι για μια εγκατάσταση όπου ο πίνακας αποκτά νέα ζωή χάρη στις προβολές φωτός και εικόνων, σε συνδυασμό με μουσική κ

  Η παράσταση του Σχολείου για τον Οιδίποδα είναι μια δουλειά που είχε πρωτοπαρουσιαστεί πριν από πέντε χρόνια στο Από Μηχανής Θέατρο, τον χώρο της Ασπασίας Κράλλη και του Χρήστου Βαλαβανίδη. Τώρα, υιοθετήθηκε από το Φεστιβάλ Αθηνών για να δείξει έναν τρόπο εργασίας που δε

Μαγικό Ηρώδειο. Λίγο πριν πέσει το φως της πιο μεγάλης μέρας του χρόνου. Το ρωμαϊκό ωδείο πορεί να χωρέσει τα πάντα. Ακόμη και ναός αφροαμερικανών πεντηκοστιανών μπορεί να μετατραπεί η σκηνή του, με λίγη φαντασία και μπόλικη αφαίρεση. Αν και από την αρχή μας ξεκαθάρισαν οι

Στη δεκαετία του 1920, ο άντρας, η γυναίκα της νέας εποχής μπορούν να εκφραστούν πολύ καλύτερα στην τέχνη του κινηματογράφου παρά σε όποια άλλη παραδοσιακή τέχνη. Αυτό ήταν το πιστεύω τής  Ζερμέν Ντιλάκ (Germaine Dulac) η οποία υπήρξε η ηγετική μορφή της κινηματογραφικής π

Δεν είμαι θεατρικός κριτικός. Ούτε δημοσιογράφος. Όταν όμως βλέπω κάτι που ξεχωρίζει θέλω να το μοιράζομαι ως απλός θεατής, παρακάμπτοντας (κατά δύναμιν) συμπάθειες και αντιπάθειες. Είδα τον Αίαντα του Σοφοκλή στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Η παράσταση σκηνοθετήθηκε α