…γουστάρω τρελά το τραγούδι της Ελεονώρας Ζουγανέλη, “Έλα“. Είχα καιρό να ακούσω τραγούδι από νέα/ο Ελληνίδα/Έλληνα καλλιτέχνη  -αν θυμάμαι καλά από την Ασπιρίνη της Μποφίλιου- που να με κάνει να σκεφτώ πως η ελληνική μουσική δεν έχει πεθάνει οριστικά χωρίς ελπίδα νεκρανάσ

Τι λένε για τα όνειρα της καλοκαιρινής νύχτας; Μεγαλώνω και κάνω σχέδια. Ηθελημένα κοροϊδεύω τον εαυτό μου ότι τα πράγματα θα πάνε όπως τα σχεδιάζω - ανοησία πλήρης, εδώ δεν μπορώ να κανονίσω πως θα περάσω το βράδυ μου και να stick to my plans, σιγά μην μπορέσω να βάλω σε

…μου αρέσει το καινούργιο τραγούδι του Κότσιρα. {Και πριν πέσετε να με φάτε, συνεχίζω να θεωρώ την ελληνική μουσική (όπως την έχουν καταντήσει κάτι τελειωμένοι “καλλιτέχνες” όπως Μακρόπουλος, Καλλίδης και λοιποί) για πέταμα, θάψιμο βαθειά στο χώμα και αιώνια καταδίκη στο σ

Τα λάθη είναι για το μυαλό του ανθρώπου είναι ότι και το νερό για τα χέρια: όσο και α προσπαθείς να τα κρατήσεις εκεί, πάντα κάτι θα ξεφύγει. Στις 3.30 ώρες του ταξιδιού μέχρι την Πάτρα, σκεφτομουν ακριβώς αυτό: τα λάθη μου. Και εννοείται πως οι 3.30 ώρες στο τρένο, ήταν π

Ναι, ΟΚ το ξέρω… Με τις καιρικές συνθήκες εκεί έξω και το…”και εσύ πάρει Fujitsu” να καίει στο full εδώ μέσα, το post αυτό μοιάζει λίγο παράταιρο. Αλλά trust me, it’s not! Το Φθινόπωρο είτε σας αρέσει είτε όχι πλησιάζει επικίνδυνα (επιτέλους!!). Βέβαια κανείς δεν ξέρει έτσ

Ξέρετε ποια είναι η πιο δύσκολη στιγμή στην πραγματοποίηση μιας μεγάλης επιθυμίας;; Οι λίγοι μήνες πριν αρχίσει να μπαίνει σε εφαρμογή. Ο χρόνος που κυλά βασανιστικά αργά μέχρι να έρθει η ώρα να αρχίσουν οι προετοιμασίες για αυτήν, τα πρώτα βήματα, οι πρώτες δυσκολίες, τα

Τι είναι ευτυχία; Είναι στιγμές. Σαν σταγόνες μέσα σε έναν ωκεανό στιγμών, είναι οι χρωματιστές κηλίδες που τον κάνουν να μοιάζει πανέμορφος μέσα στην απεραντοσύνη του. Ο τρόπος που τρυπώνει ο ήλιος μέσα από τα φύλλα των δέντρων σε μια βόλτα στο πάρκο, ένα ξενύχτι, ένα κα

Όταν τα λεγα εγώ!! Της Alanis ΔΕΝ ΤΗΣ ΠΑΕΙ ΤΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ… Όταν άκουσα για πρώτη φορά το So-Called Chaos, το προηγούμενο LP, της αδιαμφσβήτητης queen of pain, ήταν σαν να ακούω τους Cure…. να διασκευάζουν Britney Spears… έχοντας πάρει LSD!! Σε μερικούς ανθρώπους και ιδιαίτ

Πότε ήταν η τελευταία φορά που στάθηκες να ακούσεις τους ήχους της πόλης; Τα πουλιά που τραγουδούν από το πρωί, τους ανθρώπους που περπατάνε σαν κινούμενες πληγωμένες μάζες, τα δέντρα που σηματοδοτούν τις αλλαγές των εποχών, το αεράκι που έρχεται κρυφά - σχεδόν ύπουλα - κα

Υπάρχουν μερικά πράγματα που χωρίς να το θέλεις ή να το επεδίωξες, δεν έκανες ποτέ. Δεν πρόλαβες, δεν έμαθες έγκαιρα, δεν φρόντισες, ήρθαν έτσι τα πράγματα που τα έμαθες όλα αργά, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το τι κάνεις όσο έχεις ακόμα λίγο χρόνο και φωνή για να τα πεί

Τελείωσε! I’m a sucker for distorted guitars!! Το όλο θέμα ξεκίνησε με το (προσωπικό μου) καλύτερο album του 2007, το εξαιρετικό (σε όλα εκτός του τίτλου του) In Rainbows των Radiohead, με τις μαγευτικές του mixes distorted guitars, acoustic προεκτάσεων και αναπάντεχων ξεσ

Where the fuck are you? Είμαι αυτός που ήλπιζες ότι θα γίνω; Τα κατάφερα; Πόσο κοντά έχω φτάσει σε αυτό που ονειρευόσουν ότι θα είμαστε μαζί; Απέτυχα ακόμα μια φορά παταγωδώς; Στους γαλαξίες που ταξιδεύεις, στους νέους πλανήτες που γυρνάς, έχω μια θέση; Υπάρχω εγώ μέσ

nam3l3s@yahoo.gr (Για όταν θες να πεις κάτι που δε χωράει, κολλάει, μιλάει, πατάει, πάει στο θέμα) Δεκτά και έκτακτα περιστατικά. Δεκτά και χρόνια νοσήματα.

Σήμερα θα σας πω ένα μυστικό. Ένα μυστικό τόσο δικό μου όσο και εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων. Ένα μυστικό που ξεφεύγει από τα κλειστά όρια του τι είναι μυστικό. Γιατί υπάρχουν μυστικά που θες να τα κρατήσεις δικά σου, μόνο δικά σου και αυτό γιατί μονάχα στο βάθος της δικής

Μιας και όπου να’ναι θα γεμίσει (αν δεν έχει ήδη γεμίσει) το δίκτυο με τα “Best Of” και τα “Greatest Hits” του 2007 από όλη την blogοκοινότητα, σκέφτηκα να μην ανεβάσω ακόμα το δικό μου top των τραγουδιών του 2007. Αντίθετα, ανεβάζω το Mixtape #4, το οποίο είναι αφιερωμένο

Κοίτα τι μπορεί να σου κάνει η τηλεόραση… Είναι για ακόμα μια φορά εντυπωσιακό πως μπορείς ακόμα να βρεις διαμάντια ανάμεσα στα σκουπίδια. Έτσι έγινε και προχτές με τον Λαζόπουλο. Όχι δε θα σας μιλήσω για το “φαινόμενο Λαζόπουλος” γιατί 1) βαριέμαι 2) τα φαινόμενα lose half

Στο άσχετο σήμερα, μέσα στο Μετρό άρχισα να σκέφτομαι το θάνατο. Να χτυπήσει λέει το τραίνο και να μας πάρει όλους μαζί του. Σκέψου φρίκη που την έπαθα ανάμεσα στην Αττική και τον Άγιο Ιωάννη! Δεν τον πολυ-φοβάμαι τον θάνατο. Είναι ανόητο άλλωστε να φοβάσαι κάτι που απλά δε

Δε θυμάμαι πάντα τα λόγια σου… Υπάρχουν στιγμές - μονάχα για μερικά δευτερόλεπτα - που ξεχνάω ακόμα και τη μορφή σου. Δεν ξέρω γιατί το σώμα αντιδρά έτσι όταν πονά στη θύμησή σου, ίσως γιατί ξέρει και εκείνο πως κάποια πράγματα ο άνθρωπος τα αντέχει όπως τα ναρκωτικά: μόνο

Όταν μας ρωτάνε “πώς σου φαίνεται η ελληνική μουσική σκηνή;” έχουμε (συνήθως) μια έτοιμη απάντηση στα χείλη, πριν καν ακόμα οι λέξεις περάσουν μια βόλτα από τον εγκέφαλο. “Χάλια…” Η αλήθεια είναι ότι υπερβάλλουμε. Λίγο. Αν ψάξει κανείς πέρα από τις μεγάλες δισκογραφικές που

Τα λόγια περιττά… Χίλια κομμάτια σε δωμάτια και δρόμους… Ένα κολάζ αναμνήσεων και προσδοκιών είναι μονάχα η ζωή… Η φωτογραφία από το αριστουργηματικό Six Feet Under, μια από τις καλύτερες σειρές που είδαν ποτέ το φως των τηλεοπτικών καναλιών…

Υπάρχει κανένας από τους εκατοντάδες Θεούς που να ψάχνει εμένα;;   ‘Cause I could really use one right about now…   Ααααα…. και μια χάρη από τους τελευταίους παράτολμους, αθεράπευτα ρομαντικούς που ακόμα έχουν τον κουράγιο να τον ψάχνουν:   Αν τον βρείτε, πείτε του να έρθει

Προσθέτεις ισότοπα ανεξαρτησίας, ρινίσματα γλυκιάς απόγνωσης και άγνοιας, ανιόντα μυστηρίου και τρία ml μυρωδιάς από χιλιάδες στοίβες ρούχα και όλα αυτά σε περιβάλλον ασφάλειας, μοναξιάς/φασαρίας εξ επιλογής και πίεσης τριών ατμοσφαιρών υπομονής. Όπως όλα τα χημικά σκευάσμα

Επιτέλους μετά από καιρό μουσικής απουσίας και αδικαιολόγητης ευτυχίας (για την Alanis μιλάμε, why the hell was she happy?), μου θυμίζει για ποιόν ακριβώς λόγο αγάπησα τη φωνή και τα γκρινιάρικα, παραπονομένα και κυρίως μπερδεμένα τραγούδια της.

Και δεν ξέρω τι πρέπει να πρωτοαισθανθώ (I always get like that) : χαρά για όσα έχω ζήσει και δει μέχρι τώρα, ή λύπη για όσα άφησα να περάσουν χωρίς να τα αγγίξω; Οι ευχές φέτος ήρθαν και από άτομα που δεν περίμενα ποτέ πως θα ενδιαφέρονταν να μου στείλουν χρόνια πολλά. Ήτα