Το κομμάτι του απογεύματός μου, Να με πέρνανε τα σύννεφα, Μουσική : Ραπίτης Λεό, Στίχοι : Τραϊφόρος Μίμης, Ερμηνεία : Βέμπο Σοφία Σε πνίγουν κάθε στιγμή δίχως αφορμή στρατιές θυμοί ζήλιες και στεναγμοί Ενώ η σκιά σου είμαι εγώ που σε κυνηγώ με το μυαλό μου θολό παρακαλώ:

ETON 30 - dimitra mastoridou Πέρυσι, τέτοια μέρα, μου είπες να κλείσω τα μάτια και να κάνω μια ευχή πριν σβήσω τα κεράκια. Με διαβεβαίωσες πως με αυτόν τον τρόπο οι ευχές πραγματοποιούνται. Όμως, έχω να σου πω, πως και η ευχή πριν τα κεράκια μύθος είναι. Μαζί με το λωτό

Ooh i need your love babe, Guess you know its true. Hope you need my love babe, Just like i need you. Hold me, love me, hold me, love me. Aint got nothinbut love babe, Eight days a week. Love you evry day girl, Always on my mind. One thing i can say girl, Love you all the

Rafael Anton Irisarri - Hopes And Past Desires Rafael Anton Irisarri - Watching As She Reels Rafael Anton Irisarri - Hopes and Past Desires

Konntinent - March

Οι φίλοι μου θυμούνται όταν εγώ ξεχνώ και με κάνουν να ξεχνώ όταν δε θέλω πια να θυμάμαι. Οι φίλοι μου γράφουν ακόμα γράμματα και γιορτάζουν τις αναποδιές με ρακί και τσιγάρο. Οι φίλοι μου είναι ακόμα ζωντανοί. Και σε έναν κόσμο ποτισμένο με στάχτη και λησμονιά, θυμούνται

Το κομμάτι του πρωϊνού μου, Η μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων,Μουσική:Χατζιδάκης Μάνος,Ερμηνεία:Λέκκας Βασίλης,Στίχοι :Δαβαράκης Άρης 22/10/2008 Σαν παλιό σινεμά και σαν τη Χαλιμά που μιλάει με τα παιδιά σου κρύβω την αλήθεια κι αφήνω από τα στήθια μου να βγου

Τι λένε για τα όνειρα της καλοκαιρινής νύχτας; Μεγαλώνω και κάνω σχέδια. Ηθελημένα κοροϊδεύω τον εαυτό μου ότι τα πράγματα θα πάνε όπως τα σχεδιάζω - ανοησία πλήρης, εδώ δεν μπορώ να κανονίσω πως θα περάσω το βράδυ μου και να stick to my plans, σιγά μην μπορέσω να βάλω σε

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Τετάρτη, 10 Σεπτέμβριος 2008 στις 2:09 μ.μ. στην κατηγορία Έμπνευση. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.

Η ζωή είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς. O Borges είχε πει κάποτε πως η ζωή είναι άλγεβρα και φωτιά. Και πραγματικά είναι. Αυτό και τόσα άλλα. Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όταν εσύ περιμένεις κάτι να συμβεί. Προ λίγων ημερών ήμουν σε ένα τρένο που με πήγαινε στην Πάτρα.

Παλιότερα είχε γίνει αρκετός ντόρος όχι μόνο στο internet αλλά και στις τηλεοράσεις από έναν τύπο που ισχυριζόταν ότι πουλάει οικόπεδα στη Σελήνη και στους υπόλοιπους πλανήτες στη συνέχεια. Η λογική του είναι η εξής: Το  1967 με την συμφωνία Outer Space Treaty των Ηνωμένων

Σήμερα, θα σας πω μια ιστορία. Θέλω να δείτε πως η ζωή ειναι ένας ολοστρόγγυλος και γεωμετρικά τέλειος, κύκλος. Δεν έχει αρχή και δεν έχει τέλος, δεν έχει θύματα και θύτες, δεν έχει εκτός και εντός και , δυστυχώς για όσους νομίζουν πως είναι υπεράνω όλων, δεν έχει νικητές

Τι είναι ευτυχία; Είναι στιγμές. Σαν σταγόνες μέσα σε έναν ωκεανό στιγμών, είναι οι χρωματιστές κηλίδες που τον κάνουν να μοιάζει πανέμορφος μέσα στην απεραντοσύνη του. Ο τρόπος που τρυπώνει ο ήλιος μέσα από τα φύλλα των δέντρων σε μια βόλτα στο πάρκο, ένα ξενύχτι, ένα κα

Ασφυκτιώ γελώντας, όπως τα παλ λουλούδια στο φόρεμα σου που πνίγονται μπουκέτο πάνω στο θελκτικό σου στήθος. Έχουν συνηθίσει, όπως κι εγώ, να ονειρεύονται εσένα να σφίγγεις απαλά τους ανύπαρκτους βλαστούς τους ανάμεσα στα δόντια σου. Χορεύοντας ίσως, σ’ ένα σουρεαλιστικό

Πότε ήταν η τελευταία φορά που στάθηκες να ακούσεις τους ήχους της πόλης; Τα πουλιά που τραγουδούν από το πρωί, τους ανθρώπους που περπατάνε σαν κινούμενες πληγωμένες μάζες, τα δέντρα που σηματοδοτούν τις αλλαγές των εποχών, το αεράκι που έρχεται κρυφά - σχεδόν ύπουλα - κα

Φωτογραφικό μου μάτι Κουνάς το χέρι ζωγραφίζοντας έναν θλιμμένο αποχαιρετισμό στον αέρα. Στέκομαι κρύος και σκληρός μ’ ένα κόκκινο ψάρι να σπαρταράει στο στομάχι μου συνέχεια. Συνέχεια, συνέχεια, πόσο θ’ αντέξω άλλο; Κι ένας τηλεφακός μικρός που έχω χωμένο στο αριστερό

Δώδεκα λεπτά πριν χόρταινα με πορτοκάλια. Τώρα πεινάω για αγάπη, σοκολάτες και λουλούδια. Έλεγα ότι δε θα αλλάξω ξανά μέχρι που είδα την καλλίγραμμη παραίτηση, ημίγυμνη να ξαπλώνει στον καναπέ μου. Υγρά τα χείλη της μου λένε ότι με θέλει. Με λάγνο βλέμμα τραγουδώντας με

Δώδεκα λεπτά πριν χόρταινα με πορτοκάλια. Τώρα πεινάω για αγάπη, σοκολάτες και λουλούδια. Έλεγα ότι δε θα αλλάξω ξανά μέχρι που είδα την καλλίγραμμη παραίτηση, ημίγυμνη να ξαπλώνει στον καναπέ μου. Υγρά τα χείλη της μου λένε ότι με θέλει. Με λάγνο βλέμμα τραγουδώντας με

Κουνάς το χέρι ζωγραφίζοντας έναν θλιμμένο αποχαιρετισμό στον αέρα. Στέκομαι κρύος και σκληρός μ’ ένα κόκκινο ψάρι να σπαρταράει στο στομάχι μου συνέχεια. Συνέχεια, συνέχεια, πόσο θ’ αντέξω άλλο; Κι ένας τηλεφακός μικρός που έχω χωμένο στο αριστερό μου μάτι θα τραβάει φω

…και μιας και τον τελευταίο καιρό τα πράγματα φαίνονται να πηγαίνουν καλά σε όλους τους τομείς με προαγωγές στη δουλειά, νέες και πολλά υποσχόμενες γνωριμίες γαμάτα ξενύχτια με τις παρέες και τηλέφωνα που δε σταματάνε για κάποιο λόγο να χτυπάνε με έναν σπαστικό ήχο που κάπ

Είναι φυσιολογικό να έχεις κάνει μια επιλογή, να έχεις επίτηδες απομακρύνει κάποιους ανθρώπους από τη ζωή σου στα πλαίσια ενός “εσωεξωτερικού ξεσκαρταρίσματος” και όταν βλέπεις μια καινούργια φωτογραφία τους μαζί, από την οποία λείπεις εσύ να νιώθεις ένα μικρό τσίμπημα στη

Τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν και τα αναφιλητά τον τίναξαν. Για πρώτη φορά σε αυτό το νησί, παραδόθηκε στους λυγμούς. Έντονοι σπασμοί θλίψης που έμοιαζαν να συστρέφουν ολόκληρο το σώμα του. Η φωνή του ακούστηκε κάτω από το μαύρο καπνό μπροστά στα καιόμενα συντρίμια του νησ

Τι σημαίνει το να ζεις με τις αναμνήσεις σου; Τι λέει για εσένα, το παρόν και κυρίως το μέλλον σου αυτή η στάση ζωής; Είσαι πραγματικά ευτυχισμένος άραγε, όταν συνεχώς θυμάσαι πως ήσουν πριν κάποια χρόνια, χωρίς πάντα να σκέφτεσαι τις καλές στιγμές αλλά και εκείνες τις μικ

Την κοίταζε καθώς κοιμόταν. Κλεφτά, σαν παιδάκι του δημοτικού που παίζει με τη συμμαθήτριά του για λίγη προσοχή, για ένα πρώτο σκίρτημα. Άναψε τσιγάρο και ο καπνός σχημάτισε ένα μικρό σύννεφο πάνω από το κρεβάτι. Τον ακολούθησε με το βλέμμα του να κινείται ανάμεσα στους κι

Η αφίσα της έκθεσης του Η.Ο.P.E μου αρέσει σε υπερεκθετικό (what?) βαθμό. Και αυτό γιατί τις λιγοστές φορές που έχω ξεστομίσει ατάκες του τύπου ‘the sun may not shine tomorrow so suck my dick’ σε κοπέλες διαφορετικών κυβικών, έχω πάρει ως απάντηση βλέμματα γεμάτα υποτίμηση,