So this is how Liberty dies… …with thunderous applause (φωτογραφίες από το in.gr) Και εγώ πάλι σκέφτομαι εσένα. Ανάμεσα στα συντρίμμια και ό,τι έμεινε από τη φωτιά. Οι άνθρωποι είμαστε εγωιστικά όντα, το ξέρω μικρό μου, αλλά και πάλι δεν το ελέγχω: Γιατί δεν ξέσπασε ο

Οι φίλοι μου θυμούνται όταν εγώ ξεχνώ και με κάνουν να ξεχνώ όταν δε θέλω πια να θυμάμαι. Οι φίλοι μου γράφουν ακόμα γράμματα και γιορτάζουν τις αναποδιές με ρακί και τσιγάρο. Οι φίλοι μου είναι ακόμα ζωντανοί. Και σε έναν κόσμο ποτισμένο με στάχτη και λησμονιά, θυμούνται

Δυσάρεστες εξελίξεις... Δεν κάθομαι να γράψω αυτό το κείμενο με την καλύτερη διάθεση. Θα θυμάστε όσοι μπαίνετε σε αυτό το μπλογκ, την ιστορία του φίλου μου του Δημήτρη, που πρόσφατα είπε στους δικούς του πως είναι γκέι (*1). Ίσως να θυμάστε επίσης ότι μετά από κάποιες μ

Dear You, Μπήκε το φθινόπωρο. Δεν κάνει κρύο και -για να πω την αλήθεια- δεν έχω δει πουθενά πεσμένα φύλλα, οπότε το φθινόπωρο μπήκε μόνο “τυπικά”. Άτυπα, το καλοκαίρι είναι ακόμα εδώ, alive and kicking. Ετοιμάζομαι για τη μετακόμιση - κοιτάζω σπίτια, παίρνω τηλέφωνα, τρώω

Με το πρωτοάκουσα τον δίσκο της Sarah Nyberg Pergament aka Action Biker, μου ήρθε στο μυαλό ο Winter Academy. Ήμουν σίγουρος ότι θα είχε αναφερθεί κάποια στιγμή σ αυτό το ζαχαρωτό από την Σουηδία. Κάνοντας κάποιες γρήγορες αναζητήσεις δεν βρήκα κάτι (Winter, με απογοητεύει

Σήμερα, θα σας πω μια ιστορία. Θέλω να δείτε πως η ζωή ειναι ένας ολοστρόγγυλος και γεωμετρικά τέλειος, κύκλος. Δεν έχει αρχή και δεν έχει τέλος, δεν έχει θύματα και θύτες, δεν έχει εκτός και εντός και , δυστυχώς για όσους νομίζουν πως είναι υπεράνω όλων, δεν έχει νικητές

Αν θέλεις να σε θυμούνται τα ανίψια σου όχι για τον θείο που δεν τους άφησε τίποτα, να η ευκαιρία να αφήσεις πεθαίνοντας στους δικούς σου κάτι αξιόλογο. Ένα requiem όλο δικό σου, αγορασμένο με την υπερμεγέθη σύνταξή σου. Η αυστριακή εταιρία Requiem for You αναλαμβάνει για

Where the fuck are you? Είμαι αυτός που ήλπιζες ότι θα γίνω; Τα κατάφερα; Πόσο κοντά έχω φτάσει σε αυτό που ονειρευόσουν ότι θα είμαστε μαζί; Απέτυχα ακόμα μια φορά παταγωδώς; Στους γαλαξίες που ταξιδεύεις, στους νέους πλανήτες που γυρνάς, έχω μια θέση; Υπάρχω εγώ μέσ

Τι σημαίνει το να ζεις με τις αναμνήσεις σου; Τι λέει για εσένα, το παρόν και κυρίως το μέλλον σου αυτή η στάση ζωής; Είσαι πραγματικά ευτυχισμένος άραγε, όταν συνεχώς θυμάσαι πως ήσουν πριν κάποια χρόνια, χωρίς πάντα να σκέφτεσαι τις καλές στιγμές αλλά και εκείνες τις μικ

Την κοίταζε καθώς κοιμόταν. Κλεφτά, σαν παιδάκι του δημοτικού που παίζει με τη συμμαθήτριά του για λίγη προσοχή, για ένα πρώτο σκίρτημα. Άναψε τσιγάρο και ο καπνός σχημάτισε ένα μικρό σύννεφο πάνω από το κρεβάτι. Τον ακολούθησε με το βλέμμα του να κινείται ανάμεσα στους κι

Είναι η δεύτερη φορά που με καλούν να συμμετάσχω σε μπλογκοπαίγνιο. Την πρώτη φορά με είχε καλέσει ο Billzouk (ε, φακ γιου!) ενώ τώρα την σκυτάλη μου παρέδωσαν ο foolish cloud και ο Impressed guy (σκυτάλη; παρέδωσαν;) Πιάνοντας ό,τι πιο κοντινό έχω στο κομοδίνο.. μισό...

Σήμερα θα σας πω ένα μυστικό. Ένα μυστικό τόσο δικό μου όσο και εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων. Ένα μυστικό που ξεφεύγει από τα κλειστά όρια του τι είναι μυστικό. Γιατί υπάρχουν μυστικά που θες να τα κρατήσεις δικά σου, μόνο δικά σου και αυτό γιατί μονάχα στο βάθος της δικής

Τελικά ακόμη μία φορά θα περάσω τα Χριστούγεννα μαζί σας. Όταν ξεκίνησα να γράφω τις Παραφωνιάδες, ήμουν σίγουρος ότι έγραφα για μένα. Σιγά σιγά όμως η παρέα μεγάλωσε. Κάποιους από εσάς σας γνώρισα καλύτερα μέσα από τα εμαιλ σας, τα σχόλια ή και την προσωπική επαφή. Άλλοι

Τελικά ακόμη μία φορά θα περάσω τα Χριστούγεννα μαζί σας. Όταν ξεκίνησα να γράφω τις Παραφωνιάδες, ήμουν σίγουρος ότι έγραφα για μένα. Σιγά σιγά όμως η παρέα μεγάλωσε. Κάποιους από εσάς σας γνώρισα καλύτερα μέσα από τα εμαιλ σας, τα σχόλια ή και την προσωπική επαφή. Άλλοι

Δε θυμάμαι πάντα τα λόγια σου… Υπάρχουν στιγμές - μονάχα για μερικά δευτερόλεπτα - που ξεχνάω ακόμα και τη μορφή σου. Δεν ξέρω γιατί το σώμα αντιδρά έτσι όταν πονά στη θύμησή σου, ίσως γιατί ξέρει και εκείνο πως κάποια πράγματα ο άνθρωπος τα αντέχει όπως τα ναρκωτικά: μόνο

Τα λόγια περιττά… Χίλια κομμάτια σε δωμάτια και δρόμους… Ένα κολάζ αναμνήσεων και προσδοκιών είναι μονάχα η ζωή… Η φωτογραφία από το αριστουργηματικό Six Feet Under, μια από τις καλύτερες σειρές που είδαν ποτέ το φως των τηλεοπτικών καναλιών…

Υπάρχει κανένας από τους εκατοντάδες Θεούς που να ψάχνει εμένα;;   ‘Cause I could really use one right about now…   Ααααα…. και μια χάρη από τους τελευταίους παράτολμους, αθεράπευτα ρομαντικούς που ακόμα έχουν τον κουράγιο να τον ψάχνουν:   Αν τον βρείτε, πείτε του να έρθει

Και δεν ξέρω τι πρέπει να πρωτοαισθανθώ (I always get like that) : χαρά για όσα έχω ζήσει και δει μέχρι τώρα, ή λύπη για όσα άφησα να περάσουν χωρίς να τα αγγίξω; Οι ευχές φέτος ήρθαν και από άτομα που δεν περίμενα ποτέ πως θα ενδιαφέρονταν να μου στείλουν χρόνια πολλά. Ήτα

Δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο και στην πραγματικότητα είναι νομίζω μια ακόμα από τις γνωστές ειρωνείες της ζωής - σε αυτές που αρέσκεται να παίζει με τον κόσμο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η δική μου “πάθηση” είναι μια σωματική πάθηση που κατά κάποιον τρόπο βρήκε τον τρόπο της

Ένα τραγούδι έχει κολλήσει στο κεφάλι μου τις τελευταίες μέρες. Μερικοί στίχοι και μια μελωδία έχουν γεμίσει τους τοίχους του μυαλού μου και δεν λέει με τίποτα να με αφήσει σε ησυχία. Το σιγοτραγουδώ όταν κανείς δεν ακούει και σφυράω στο ρυθμό του στις βραδινές διαδρομές το

The Greek Elections Massacre: Καλοφάγωτο! 17 09 2007 Ξέρεις τι δε θέλω; Δε θέλω για τέσσερα χρόνια να σε ακούσω να γκρινιάζει, να σε δω να αγανακτείς και να κατεβαίνεις στις πορείες (γιατί τάχα, αυτός είναι ο τρόπος να αλλάξεις τον κόσμο). Δε θέλω να σε ξαναπετύχω στις λ

Μου ήρθε απόψε για πρώτη φορά. Και ήταν πιο όμορφη απ’ ότι θυμόμουνα. Η θεσπέσια μυρωδιά του φθινοπώρου. Με πλησίασε ανύποπτα τη στιγμή που πληκτρολογούσα στον υπολογιστή και (έκανα πως) διάβαζα για την εξεταστική, και τρύπωσε στα ρουθούνια μου, ανακατεμένη με τα αρώματα τη

Είδα ξανά το ίδιο όνειρο χθες βράδυ… Πάντα το ίδιο όνειρο. Θάνατος μικρός ολοένα και μεγαλύτερος. Καθόταν στην ίδιο καναπέ που καθόμασταν πάντα. Στον ίδιο καναπέ που ξαπλώναμε μαζί. Στον ίδιο καναπέ, με τα μαξιλάρια που πότισαν δυστυχία, όταν μάθαμε πόσο άδικη είναι η ζωή μ

Τους τελευταίους 3-4 μήνες, έχοντας φτάσει συναισθηματικά και κυρίως δημιουργικά στο ναδίρ έκανα μεγάλη προσπάθεια να με πείσω για το πόσο γρήγορα και εύκολα θα φύτρωνε πάλι κάτι/ότιδηποτε σε τόσο ξερό χώμα. Εύκολο δεν ήταν και δεν είναι. Ούτε και πολύ γρήγορο εδώ που τα λέ