Και 6 και 7 και 8. Πήγε 4 και 8. Κοιτάζω το φωτεινό usb hub και μέσα του το χρόνο. Ακόμη ξύπνια. Ακόμη εδώ. Και χτες, μέχρι τις 5 το μυαλό μου χόρευε. Ξαναφέρνω στο νου μου τα υγρά αυτοκόλλητα διαμαντάκια πάνω στη ζελατίνα του κράνους μου. Κατεβαίναν το ένα μετά το άλλο με

Τι πονηρή χρονιά… Μέχρι πρότινος ήμουν στο δίλημμα… να μείνω ή να φύγω. Να σε κρατήσω ή να σε απελευθερώσω. Να μείνω μέσα ή να βγω στον αέρα. Και τώρα βλέπω πως το παιχνίδι άλλαξε άρδην. Δε βρίσκομαι πλέον μέσα σε αυτό. Ούτε κι αναρωτιέμαι ως παίκτης πια. Τώρα υπάρχουν δύο

Είδες? Τα κατάφερα! Με ξέχασα. Ολόκληρη επέτειο είχα ΧΤΕΣ, 4 του μηνός, κι εγώ… απουσίαζα. Από τον εαυτό μου. Ντροπή. Μισό να κοκκινίσω κι επανέρχομαι. Είναι ελπιδοφόρο πάντως. Ξεκίνησαν οι λέξεις να ρέουν διαδικτυακά στα τέλη του 2007, πέρασα με το αερόστατό μου μέσα από ο

Άλλοτε πάνω κι άλλοτε κάτω από το κύμα. Τόσο απλά. Τελείωσε η χαριστική περίοδος. Οι μέρες που όλα ήταν κατάλευκα, που ο χρόνος και η ισορροπία σου συγχωρούσαν τη στασιμότητα και τη λαιμαργία. Αναμένοντας τη βροχή κι επιπλέοντας πάνω στον αέρα, ρίχνω κλεφτές ματιές στις γρα

Έχω αφήσει το ραδιόφωνο να παρασύρει το συνειδητό μου. Δε θέλω σήμερα να σκαλώσω σε ουρίτσες και στιγμές, διέσεις και κλειδιά. Πρέπει να κάνω τελείως αγχωτικά ορισμένα πράγματα μες το σπίτι, στον υπολογιστή μου, στο μίξερ, στο κρεβάτι. Αυτές τις μέρες βγήκα για περπάτημα. Ο

Γράμματα στο νερό Γράμματα στο χαρτί Γράμματα στο σύννεφο Γράμματα κάτω από το χώμα Ανάσα ξανά. Μέσα σε ένα μπουκάλι. Θα το αφήσω να βυθιστεί μέσα μου και θα το πετάξω όσο πιο ψηλά αντέχει το πράσινο μάτι μου. στους ξενύχτηδες των ονείρων και των φόβων…

Όχιιιιι. Μα δε θέλω να φύγει αυτός ο χρόνος. Το λατρεύω όταν οι χρονιές μου είναι γεμάτες. Όταν οι μέρες μου είναι πολυάσχολες. Και το 2008 είχε από όλα: 10 Μιάμιση μετακόμιση. 9  Έφτιαξα το δικό μου, επαγγελματικό site και είδα για πρώτη φορά ότι ίσως και να μπορώ τελικά ν

Μία μέρα πριν ο ολοκαίνουργιος χρόνος ανοίξει το πορτάκι του και μπει. Σαν αεράκι αρχικά και μετά σαν ολόφρεσκος μουσώνας. Σκέφτομαι. Λαβυρίνθους από αιματηρές παύσεις. Μακάρι να μπορούσα να μείνω μόνη για μια βδομάδα. Εγώ με την ψυχή μου χωρίς σκηνικά τριγύρω. Χωρίς αύρες

Τα χρονια μου πολλα κι απο εδω γλυκια μου!!Ευχομαι ολοψυχα οι γιορτες σου να ηταν και να εξακολουθουν να ειναι γεματες γαληνη, αγαπη και πανω απ’ολα ευτυχια και υγεια! Αααα και μποοοολικες βολτουλες με τη μηχανη στο τσουχτερο κρυο! Εγω προσωπικα το απολαμβανω πολυ! Ανταποκρ

Έβαλα τα club sandwiches στο ψυγείο για την ώρα. Σπιτική μαγιονέζα έφτιαξα και να λείπουν τα σχόλια. Σπανίως ασχολούμαι με την… αλμυρή κουζίνα, άλλωστε. Η τούρτα είναι πανέτοιμη από χτες το βραδάκι. Τη στόλισα μόλις με τρουφάκια σοκολάτα. Οι κόκες μπήκαν να κουλάρουν, το κρ

Μέχρι πριν κάποιες ώρες, η Πατησίων στο ρεύμα προς Ομόνοια, ήταν πήχτρα. Καιρό είχα να δω τόσο κόσμο στους δρόμους. Ζευγάρια και παρέες να πηγαίνουν να συναντήσουν άλλους φίλους, κοντινά πρόσωπα, τη χαρά! Τι όμορφα. Τι όμορφη κίνηση. Τι όμορφη σκέψη. Απίστευτη ενέργεια… Θέλ

Μιάμιση μέρα κλεισμένη στην κουζίνα… Ανάμεσα σε τσέρκια, κουπ-πατ, αναδευτήρες, πρώτες ύλες και συνταγές, έζησα την προετοιμασία των φετινών Χριστουγέννων κι έφτιαξα… άπειρα μπισκότα και κουλουράκια. Με μελάσα, κανέλα και γαρύφαλλο, με πορτοκάλι και χυμούς, με σοκολάτα και

Δε θέλω ρε γαμώτο να εξαρτώμαι από άλλους. Είναι το χειρότερό μου… Και όχι. Δε θέλω να εξαρτάται η ευτυχία μου από σένα. Και κατ’επέκταση, η υγεία μου. Και κατ’επέκταση, η ίδια μου η ύπαρξη, η ψυχή μου. Θα πάω να μείνω σ’ένα βουνό. Μόνη. Να μην περιμένω να με αγγίξει κανείς

Το αφιερώνω σε όσους ταξιδεύουν όλες αυτές τις μέρες στους δρόμους… κι αν σε αφορά, και σε σένα!

Όχι επειδή δε θέλω, αλλά επειδή δε με αφήνουν. Μου κλείνουν το δρόμο, μου πετάνε τα σκουπίδια τους, με εξευτελίζουν, με ντύνουν πασχαλίτσα, σκαντζόχοιρο, λάστιχο. Κι όμως, μου μιλάνε σα να με ξέρουν. Και μου ζητάνε πράγματα. Και θέλουν να με γεμίζουν τύψεις. Κι όμως, δε με

Τα χέρια μου να κρατάνε το κεφαλάκι σου… Τόσο απόλυτα, τόσο καθαρά, τόσο μες το όνειρο… Μια άγκυρα ξεκινά από την ψυχή μου και δένει εσένα επάνω της. Έχουμε επέτειο σήμερα. Χριστουγεννιάτικα, γιορτινά θα ήθελα να γράψω. Να είναι. Μα δεν είναι. Αν και, σήμερα αιστάνθηκα μετά

Πινέλα δασύτριχα, ψιλόλιγνα. Φουντωτά κι αδύνατα. Έτοιμα να τσαλαβουτήσουν στην τέμπερα και το λάδι. Πανέτοιμα να περάσουν πολύ απαλά μέσα και πάνω από χρωματικά μείγματα. Με σφρίγος ή ντροπαλά, αλλά με χάρη. Θα κάψουν το λευκό, ανύπαρκτο χρώμα του καμβά και θα φέρουν ζωή κ

Μου είπε να χρησιμοποιήσω τις λέξεις:  λεξη, κραυγη, σκυλος, τσιγαρο, γελαω κι εγώ άκουσα τη μανούλα μου! Βλέπω ένα σκύλο με τσιγάρο περασμένο στ’αυτί και γελάω. Αστείο πόστερ. Θυμάμαι τότε που ήξερα να χρησιμοποιώ τις λέξεις. Ενώ τώρα, μόνο την κραυγή! Προστάζω να παίξουν

μέσα από τη γυάλινη σφαίρα του σύμπαντος, λοκάρω αυτό τον αστείο ανθρωπάκο. Μπροστά από ένα σπιτάκι και δίπλα σ’ένα αστείο δέντρο, σέρνει κουρασμένος μα χαρωπός έναν τεράστιο μοβ σάκο. Mmm παιχνίδια, ζαχαρωτά, ιδέες, όνειρα, ευχές, τύχη, υγεία, ευτυχία, αγάπη, έμπνευση, ισο

Μπήκα σπίτι. Είχες σβήσει όλα τα φώτα. Τρεμόπαιζε η ζεστάδα του δέντρου σε όλο το σαλόνι. Λαμπιόνια χρώματος πορτοκαλί χόρευαν ένα μονοπάτι μέχρι το αστέρι. Κοίταξα τριγύρω. Τριαντάφυλλα πορφυρά παντού. Πλησίασα στο γραφείο μου. Άναψα δυο κεριά και γύρισα παιχνιδιάρικα τη γ

οι μπάτσοι σέρνουν τα παιδιά σα λάφυρα… κι ο κόσμος γιουχάρει τους μπάτσους. Μου έστειλαν το παρακάτω ηχητικό ντοκουμέντο. Το κατέγραψε ο Γιώργος Κακούσης για λογαριασμό του Alpha Radio. Απολαύστε: http://papachatzis.tumblr.com/post/63589410/policeviolence?disqus_reply=4279

Είμαι στημένη μπροστά στην τηλεόραση. Βλέπω την κοπελίτσα στη Θεσσαλονίκη, να πέφτει στο μένος των μπάτσων. Σε κάποια περιοχή της Ελλάδας-γελάδας, μπάτσοι τσιμπάνε έναν ακόμη νεαρό και βγάζουν πάνω του όλη την αποτυχία τους… Αναρωτιέμαι πώς γίνεται όλη η Αθήνα και πολλές ακ

Καθόμουν χτες στο περίπτερο. Κόσμος περνούσε από μπροστά μου. Κοιτούσε περίεργα, άλλοι βαριεστημένα, άλλη ζωηρά, άλλη φανερά προβληματισμένοι: τι κάνω εγώ εδώ μέσα; Είναι ιδιαίτερο όταν εκτίθεσαι κι ο ίδιος. Πως νιώθεις όταν πας σε μια μεγάλη εκδήλωση, 1.000 ατόμων; Φαντάζε

Κάθομαι στο «ριφιφί» για φαγητό. Βλέπω από τη τζαμαρία κόσμο να τρέχει εν εξάλλω από την Εμμανουήλ Μπενάκη μέσα από τον πεζόδρομο της Βαλτετσίου προς την πλατεία. Άνθρωποι που σαν κι εμένα, είχαν πάει για ποτό, φαγητό, κουβέντα άφηναν τα πιάτα και το αραλίκι τους κι έτρεχαν