
Τὰ λόγια τοῦ πατέρα μου μένουν στὴ θύμησή μου, ποὺ κάποτε μοῦ ἔλεγε «ἄκου ἐδῶ παιδί μου:
Εἶναι ὁ δρόμος τῆς ζωῆς μακρύς, μὴν ἀποστάσῃς, προχώρει πάντα τίμια, στὸ τέλος του νὰ φθάσῃς.
Ποτὲ μὴν ἀπελπίζεσαι ἐμπόδια σὰν εὕρῃς, ὑπάρχει τρόπος νὰ περνᾷς, ἀρκεῖ νὰ τὸν ἐξεύρῃς.