Σα να έρριξαν λάδι στη φωτιά οι τρεις που τόλμησαν να εκφράσουν ανοιχτά τις ανησυχίες τους μετά τη διακοπή της πρεμιέρας στο Εθνικό με το έργο του Κολτές Ρομπέρτο Τσούκο. Ο Απόστολος Δοξιάδης, ο Τάκης Θεοδωρόπουλος και ο Πέτρος Μάρκαρης (ο άνθρωπος που μας έχει εξοικειώσει

Επιστρέφω στον Ρωμανό τον Μελωδό, γιατί τα έχει πει όλα. Ή σχεδόν όλα. Στον Ρωμανό δεν ξεχωρίζω απλώς την ευφυία του καλλιτέχνη και τη λατρεία στο κάλλος, αλλά κάτι το οποίο στην ορθόδοξη παράδοση δεν το συναντούμε συχνά σε επίσημα λατρευτικά κείμενα. Ή εάν υπάρχει υποτιμά

σήμερα, και προσπαθώ να βγάλω τα συμπεράσματά μου. Σίγουρα, το άθλημα έχει απαιτήσεις. Απαιτεί χρόνο και δουλειά. Aλλά σε αμείβει. Εκτός από τη ματαιοδοξία και τον πειρασμό της αυτοπροβολής παρέχει μια καταπληκτική δύναμη επικοινωνίας. Και αυτό δεν μπορεί παρά μόνο ωφέλεια

Ακούω τη νέα δουλειά της Σοφίας Καμαγιάννη στων άστρων την άλω με τη συγκίνηση των φωνών τριών εξαιρετικών τραγουδιστών: Δώρα Πετρίδη, Άννη Ονουφρίου, Ηλίας Βαμβακούσης.  Ήχοι μυστικοί που γονιμοποιούν τα διδάγματα του Χατζιδάκι, διαθέτουν τη φρεσκάδα της Λένας Πλάτωνος απ

«Το άσυλο ανήκει στο λαό» βροντοφώναζαν πρίν από λίγο ομάδες διαδηλωτών στην Πανεπιστημίου. Η ιεροποίηση του ασύλου που ανάγεται σε σύμβολο του λαού, και το οποίο ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΕΒΗΛΩΘΕΙ,  τι εξυπηρετεί άραγε; Και ποιο είναι το άσυλο που επικαλούνται οι κατά καιρούς υπερασ

Σχεδόν αποστομωτικό το μήνυμα από το πανώ του Γυμνασίου που βρίσκεται στην Πλάκα, στην οδό Αδριανού. Θυμίζει παλαιότερες εποχές, τότε που το σύνθημα ήταν «θέλουμε ζωή και όχι επιβίωση». Η φράση αυτή συνδέει με έναν απρόσμενο τρόπο το Γυμνάσιο με τις μεγαλύτερες τάξεις, το

Είναι διαφορετικές στο σώμα. Και οι δύο είναι διάσημες, όμορφες, αλλά είναι άχειρες. Η Alison Lapper έρχεται να δείξει ότι το σώμα που έχει γεννηθεί χωρίς χέρια ή με πόδια που δεν είναι όπως του μέσου όρου των ανθρώπων, δεν είναι εμπόδιο στη ζωή της.     Το γλυπτό του Mar

Είδα τεράστια πανώ κρεμασμένα στο Πολυτεχνείο κατά της δημοκρατίας και ανατρίχιασα. Μέσα στο ιδεολογικό μπάχαλο η δημοκρατία φταίει για όλα. Το ίδιο λένε και όσοι μιλούσαν και γράφουν εδώ και μέρες για παρέμβαση στρατού. Που θα έπρεπε να επιβάλλει την τάξη. Την Παρασκευή τ

Εποπτεύει τα δρώμενα, έχει συγκατάβαση αλλά δείχνει και τα δόντια του, αν χρειαστεί. Περνά το φανάρι, όταν πρόκειται να χαιρετήσει τους φίλους του, αλλά επιστρέφει ξανά στη βάση του. Λίγο πιο πάνω στο φανάρι, λίγω πιο κάτω στα συντριβάνια, φύλακας άγγελος των μικρών μαθητώ

Πέθανε η διεθνούς φήμης βυζαντινολόγος Αγγελική Λαΐου σε ηλικία 67 ετών. Η Λαΐου υπήρξε καθηγήτρια της βυζαντινής ιστορίας, ήταν ιδιαίτερα πλούσια και παραγωγική στη συγγραφή, τα έργα της έχουν γίνει δεκτά από τους μεγαλύτερους διεθνείς οίκους, ενώ τα ερευνητικά της ενδιαφ

Tο πρωτόγνωρο θέαμα εφήβων να αντιπαρατίθενται στους αστυνομικούς μοιάζει να είναι η ενσάρκωση μιας ιδεατής εικόνας του ατόμου με εξαιρετικές δυνάμεις, που διαθέτει μια γενναιότητα που ταιριάζει σέ ήρωες. Από την άλλη πλευρά η χωρίς διάκριση καταστροφή ξένης περιουσίας, π

γράφει έξω από την Ιταλική Σχολή ο ανώνυμος. Είναι ένα ζεστό σύνθημα με τρυφερότητα. Και ευαισθησία. Τα βήματά μου με έφεραν μπροστά από το Πολυτεχνείο. Είναι δέκα το πρωί, τα λεωφορεία και τα τρόλεϋ διέρχονται, η κίνηση δείχνει να έχει αποκατασταθεί, αλλά τα μάτια μου τσο

γιατί είναι αλλιώς η γεύση μετά τη διακοπή του καπνίσματος. Σε λίγο καιρό κλείνω δύο έτη χωρίς τζούρα και μου αρέσει γιατί έχουν οξυνθεί αισθήσεις που παλιότερα με το κάπνισμα είχαν αλλοιωθεί. Και η όσφρηση με τη γεύση είναι οι δύο νέες επανανακαλύψεις. Με το κρασί λοιπόν,

Το Κύμα του Dennis Gansel (γεννήθηκε στο Ανόβερο το 1973) που είδα χτες βράδυ, σε παρασύρει από το πρώτο καρέ. Για τον Ron Jones που πρωταγωνίστησε στα πραγματικά γεγονότα είναι μία «ιστορία φαντασμάτων, η γοητεία του καλού και του κακού, τι μπορεί να είμαστε εμείς οι ίδιο

που ζούσε στον Πύργο, εργάστηκε στο KTEΛ Hλείας, και είχε ξεχωρίσει ο Γιώργος Σεφέρης για την ουσία της γραφής του. Aλλά η ποίησή του δεν πρόκειται να σιωπήσει. Mακριά από τα φώτα της Bαβυλώνας, με αγάπη και πίστη στον άνθρωπο μιλούσε για την πολιτική, έγραφε τις δικές του

Ένας θεός επί σκηνής. Πρωταγωνιστής. Όμορφος, που σκορπά ευλογία και ταυτόχρονα φρίκη. Βίαιος, εμπνέει μανία και οδηγεί τα θύματά του στον θάνατο. Πάνω από όλα ερωτικός. Ξένος και στο πέρασμά του ερημώνει τις πόλεις αφού μαγεύει γυναίκες και άντρες που υποκλίνονται στη γήι

Υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που αναζητά στην Εκκλησία μια απόλυτη καθαρότητα χωρίς ίχνος αμαρτωλότητας. Σα να πρόκειται για έναν οργανισμό αναμάρτητων, δηλαδή αλάθητων, ένα σώμα που δεν πάσχει από τραύματα και αποτυχίες, δεν έχει, δηλαδή, προσλάβει ιστορική σάρκα. Και ότα

Αυτή τη φορά στα Γιάννενα. Θα πάει και Ζαγοροχώρια. Εκεί, εγώ δεν πάτησα το πόδι μου. Ακόμα. Και είναι χαρούμενη. Μια ζωή στη βιοπάλη, και τώρα απολαμβάνει αποδράσεις σε εξοχές. Έχει πατήσει τα 70. Παιδί του πολέμου και της κατοχής. Έχει πεινάσει και έχει ξενοδουλέψει από

Ὡραῖε οὐρανέ, ἀληθινὲ οὐρανέ, δές με ποὺ ἀλλάζω! Ὕστερα ἀπὸ τόσην ἔπαρση, μετὰ ἀπὸ τόση Παράξενη ἀπραξία, ὅμως γεμάτη δύναμη, Ἀφήνομαι σ᾽ αὐτὸ τὸ λαμπερὸ διάστημα, Στὶς κατοικίες πάνω τῶν νεκρῶν, ὁ ἴσκιος μου διαβαίνει Ποὺ μὲ τὴν εὔθραυστη μ᾽ εξημερώνει κίνησή του.       

Κρίμα… Ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης είχε στη διάθεσή του ίσως τη σημαντικότερη από άποψη εξοπλισμών σκηνή της Ελλάδας, του Θεάτρου Κοτοπούλη, είχε έναν θίασο με εκπληκτικούς ηθοποιούς με επικεφαλής την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και τον Άκη Σακελλαρίου, και όμως το αποτέλεσμα ήτα

Σκηνή Α´ Πριν τρεις μέρες. Στάση τρόλεϋ. Ένας νέος τρέχει από το απέναντι πεζοδρόμιο και έρχεται δίπλα μου. Για την ακρίβεια κάνει μια βουτιά στα σκουπίδια του παρακείμενου κάδου. Τα αδειάζει μανιακά. Όλα. Έξω από τον τενεκέ. Απελπισμένα. Και δεν είναι ηθοποιός που εκπαιδε

Oι συμμαθητές της δεκαετίας του ’70 αντέχουν. Kαι είναι υπέροχοι και το 2008. “The Only One” άκου μουσική από τους Cure. Eξαιρετική ερμηνεία και ζωντανότατο κομμάτι. Oh I love (Oh I love) Oh I love What you do to my head When you pull me upstairs And you push me to bed.

Στο Aγιονόρος ένας ασκητής που ζούσε σε σπηλιά, τις μεγάλες ημέρες κι αραιά και που, κατέβαινε στο μοναστήρι του για να μεταλάβει και να πάρει κανα καρβέλι ψωμί. Πάντα με δισταγμό έμπαινε στο μοναστήρι. Ένοιωθε άβολα μπροστά στην ευπρέπεια των μοναχών της μονής που είχαν τ

«O τόπος αυτός, όπου οι καλόγηροι οι ευρισκόμενοι εις τα είκοσι μοναστήρια τα εις την χερσόνησον… H χερσόνησος πετρώδης και ορεινή ούσα εκτός δένδρων φοντουκιών ουδεμίαν άλλην έχει πρόσοδον, όθεν διά τροφήν αυτών, και των πηγαινοερχομένων μουσαφίριδων ζαχιρέδες φροντίζουσα

Λίγες μέρες πριν, μεσημεράκι, στάθμευα όταν στα σκαλάκια απέναντι ένας ένας από τους προσερχόμενους απόθεταν τα παπούτσια τους, στην άκρη. Κατέβαιναν σχετικά βιαστικά και περνούσαν στο μισοφωτισμένο δωμάτιο. Ήταν ημιϋπόγειο και το φως ήταν φτωχό. Όπως και τα παπούτσια που